Bölüm 25: Bir Kez Isırıldı

Nyrielle’in dişleri Ashlynn’in boynunu deldiği anda yakıcı, sıcak bir acı onu sardı, ısırıktan omzuna ve şakağına kadar yayıldı, sanki kafası Georg’un güçlü pençelerinden biri tarafından tutulmuş gibi.

Bir sonraki an, rahatlatıcı bir soğuk, yakıcı ağrının ardından geldi, kaslarını gevşetti ve ağlamak için nefes almayı bitiremeden acıyı yok etti.

Isırığın ardından ince bir kan izi sızdı, ince boynundan aşağıya doğru ilerledi ve köprücük kemiği boyunca birikti. Ancak Ashlynn, başka duygular onu bunaltmaya başladığında bu duyguyu zar zor fark etti.

Kalp atışları göğsünde daha da yükseldi, daha hızlı değil ama daha önce hiç hissetmediği bir güçle atmaya başladı. Nyrielle’in bekleyen ağzına daha da sıcak, koyu, kırmızı bir sıvı pompalama ihtiyacının etkisiyle kan kafasına hücum ederken yüzü ısındı ve kızardı.

Vampirin dili Ashlynn’in boynunda krema yalayan bir kedi yavrusu gibi dans etti, lezzetli nektarın daha fazlasının dudaklarından kaçmasına izin vermek istemiyordu. Tekinsiz ırkların üyeleriyle karşılaştırıldığında insan kanı zayıf ve inceydi, bu da insanlarla geçinen vampirleri tekinsiz klanlarla beslenenlere göre daha sık beslenmeye zorluyordu.

Ancak Ashlynn’in kanı zengin, güçlü ve enerji vericiydi; Nyrielle’i coşkulu bir güç ve büyülü enerjiyle dolduruyordu.

Nyrielle sessizce yutkunurken Ashlynn’in zihni, vücudunu saran hislerin arasında kaybolmaya başladı. Sıcak bir yaz gününde denize dalıyormuş gibi, başının üstünden ayak tabanlarına kadar vücuduna rahatlatıcı bir soğuğun yayıldığını hissetti.

Göğsündeki ikinci kalp atışı daha da yükseldi ve her atışta vücudu hafif bir rahatlık ve rahatlama duygusuyla atıyordu.
freewёbnoνel.com

Gözlerini açan Ashlynn, kendini Nyrielle’in kucağında gevşekçe asılı buldu; vampir doyasıya içerken boynundan yumuşak emme sesleri geliyordu.

Sanki Nyrielle’i rahatsız etmekten korkuyormuşçasına yavaşça kollarını diğer kadının etrafına doladı, elleri Nyrielle’in elbisesinin yumuşak sateni boyunca kaydırarak kadının hafifçe kıvrılan omuzlarına ulaştı ve sanki düşmekten korkuyormuş gibi onlara sıkıca tutundu.

Nyrielle genç cadının kendisine yapıştığını hisseder hissetmez, kendi elleri gezinmeye başladı, Ashlynn’in bluzunu nazikçe kaldırdı ve elini altına kaydırdı. Parmak uçları Ashlynn’in hassas teni üzerinde kaydı, teninin yüzeyine zar zor dokundu ve genç kadının dudaklarından bir nefes indi.

Ashlynn’in göğsünün derinliklerinde bir sıcaklık oluşmaya başladı ve en mahrem yerlerinin daha da aşağısındaydı. Vücudu titriyordu, Nyrielle’in dokunuşuna daha fazla özlem duyuyordu. Aynı zamanda vampirin ısırığı karşısında çaresizce asılı kaldığı için hareket etmeye ve hatta konuşmaya cesaret edemiyordu.

Bu, sanki hayatının en yoğun anıydı; yaşadığı acıya dair her türlü anıyı silip süpüren bir sonsuzluğa uzanıyordu. Sanki hayatı boyunca gördüğü tüm sıcaklık ve şefkat tek bir anda toplanmış ve onu yumuşak bir battaniye gibi sarmıştı.

Başlamış gibi aniden sona erdiğinde sanki yeni başlamış gibiydi. Nyrielle geri çekildi ve Ashlynn’in yüzünü kendisine çevirmeden önce son kanı temizlemek için boynunu nazikçe yaladı.

Nyrielle’in dolgun, dolgun dudakları Ashlynn’in dudaklarına sürtündü, dili hâlâ taze kandan kırmızıydı ve cadının dudaklarına doğru onun için ayrılana kadar alay ediyordu.

Ashlynn bir an dondu, tüm vücudu kasıldı, kendi kanının ve tatlıdan sonra Nyrielle’e yapışan kalıcı tatlılığın karışımının tadını aldı. Yavaş yavaş öpücüğün içinde eridi ve sanki yemek bittikten sonra terk edilmekten korkuyormuşçasına vampire sımsıkı sarıldı.

Öpücüğün ne kadar sürdüğünü Ashlynn bilmiyordu, ancak Nyrielle nihayet geri çekilip, uhrevi derinliklerini kaybetmiş gece mavisi gözleriyle ona baktığında nefesi kesilmişti ve yumuşak deri çizmelerinin içinde kıvrılan başının ucundan ayak parmaklarına kadar karıncalanıyordu.

“Henüz işimiz bitmedi tatlım,” diye fısıldadı Nyrielle, Ashlynn’i Sisler Vadisi’ne bakması için çevirip onu yakınına çekerek.

Nyrielle bir elini kaldırarak yumuşak, yuvarlak ve eski sözcüklerle konuşmaya başladı. Çevik parmaklarının etrafında dans eden gece yarısı mavisi enerjisi, konuştukça daha parlak ve daha yoğun hale geliyordu.

Kale kasabasının en dış duvarının ötesinde, vadide sis dönmeye, ağaçlardan yükselerek gökyüzüne doğru yükselmeye başladı. Gece serin ve açıktı ama Nyrielle’in yönetimi altında vadinin üzerinde bir bulut oluşmaya başladı, gökyüzünde giderek daha yükseklere çıktı ve ışıkla birlikte titremeye ve titremeye başladı.

“Bu benim tek sihrim,” dedi Nyrielle. “Ama sizinkiyle çok daha fazlası olabilir.”

Vampirin kanlı dudaklarından daha fazla kelime döküldü ve bulut şekil değiştirmeye başladı. Önce devasa tüylü bulut kanatları oluştu, ardından pençeli pençeler ve keskin gagalı bir kuzgunun başı oluştu. Yıldırım, gözlerinde ve pençelerinin arasında çıtırdıyordu; sanki fırtınanın şiddetiyle gökten inecekmiş gibi görünüyordu.

Bir sonraki an, Nyrielle elini indirdi, enerjisi ne kendisinin ne de Ashlynn’in olan, ancak gökyüzündeki Kuzgun parçalanmaya başlamadan önce arada bir yerde olan koyu yeşil bir yeşil parladı. Kanatları, pençeleri ve korkunç arısı, sıradan sise geri döndü ve hafif bir bahar yağmuru gibi gökten düştü.

Ashlynn’in gözleri karanlıkta parlıyordu, baştan sona kadar açıktı, kudretli kuzgun şekillendiğinde nefesini tuttu ve ancak gökten yağmurun son damlası düştüğünde onu serbest bıraktı.

Kalbi göğsünde çarpıyordu ve Nyrielle’in öpücüğü yüzünden dudakları karıncalanıyordu. Zihninde Sisler Vadisi’nden döndüğü ve onların emriyle fırtına gücüyle Lothian Şehri’ne indiği günü hayal etmeye başladı.

Dahası, aklının küçük bir köşesinde, Lothian’ların suçlarının bedelini ödedikten sonra Nyrielle’in kucağına dönüp onun yumuşak okşamasını teninde hissedebileceği zamanı hayal etmeye başladı.