Bölüm 37

37: Bölüm 037: İğrenme_1

37 -037: İğrenme_1

Ye Ranran: “…”

“Onun yerine sana yemek hazırlamama ne dersin?”

“Kulağa hoş geliyor.”

Böylece Ye Ranran bir önlük giydi.

Jun Mochan girişte durup Ye Ranran’ın mutfakta koşuşturmasını izliyordu.

“Kenara çekilin, yolu kapatmayın.” Ye Ranran, Jun Mochan’ı kenara itti ve buzdolabından bir havuç çıkardı.

Ye Ranran havucu birkaç parçaya böldü ve tencereye attı.

Son olarak domatesli çırpılmış yumurta yaptı.

Anne-babası bundan hoşlanmasa da Ye Ranran da yemek pişirmede iyi değildi. Ona yiyecek verecek kimse olmadığında genellikle abur cuburlara başvuruyordu.

Bu işe yaramazsa dışarıda yemek yerdi, bu da yemeğin sunumunda açıkça görülüyor…

Aşırı pişmiş havuçlara ve kişinin rengini seçemeyeceği kadar koyu kızarmış pilavlara bakan Jun Mochan, uzun süre yemek çubuklarına dokunmadı.

“Size şunu söyleyeyim, seçici olmanız için artık çok geç.” Ye Ranran onun derinden baktığını gördü, hiç de utanmadı, dedi kışkırtıcı bir şekilde Jun Mochan’a.

Jun Mochan’ın bakışları şakacıydı: “Hayat kurtarıcına böyle mi davranıyorsun?”

“Hayat kurtarıcı mı?

Kendinizi bir kaide üzerine koymayın.” Ye Ranran soğuk bir tavırla karşılık verdi.

“Yani beni kullanıp sonra bir kenara mı attın?

Ne yazık ki ben Jun Mochan asla zararına iş yapmıyorum.” Jun Mochan bir parça domates alıp ağzına koyarken şunları söyledi.

Ye Ranran ona beklentiyle baktı, “Nasıl?”

Tadı güzel değil mi?

Bu yaptığım ilk yemek, hiçbir şey kaybetmezsiniz.”

Jun Mochan yemeğin tadını çıkarıyormuş gibi çok yavaş yiyordu, “Mmm, fena değil, tadı güzel.”

“Sana kötü olmadığını söylemiştim.” Ye Ranran oturdu.

Tam yemek yemek üzereyken Jun Mochan tabağı çekti ve Ye Ranran’ın yemek çubukları havayı sıkıştırdı.

“Bu benim için yaptığın şey.

Bunu nasıl yiyebildin?”

Ne demek istedi?

Ye Ranran hoş bir şekilde kaşlarını çattı, “Bana açlıktan ölmemi mi söylüyorsun?”

Olmaz, bu çok zalimce değil mi?

“Açsanız birinden yemek yapmasını isteyebilirsiniz.

Bu benim, ona dokunamazsınız.” Jun Mochan otoriter bir tavırla söyledi.

Ne kadar ucuz bir iş.

Ye Ranran ayağa kalktı ve mutfağa doğru ilerlerken yemek çubuklarını fırlattı.

Ye Ranran kızgın olduğu için yemeğini hemen bitirdi.

Jun Mochan üst kata çıktı.

Yatak odasının kapısını açarken Ye Ranran duş alıyordu.

Banyo kapısına yansıyan büyüleyici siluete bakan Jun Mochan’ın gözleri karardı.

Ceketini bir kenara attı ve banyoya doğru yöneldi.

Ye Ranran vücuduna duş jeli sürerken herhangi bir uyarı yapılmadan banyo kapısı itilerek açıldı.

“Ah.” Tam çığlık atacakken ağzı kapatıldı.

“Hanımefendi, başkalarının da neyin peşinde olduğumuzu bilmesini ister misiniz?”

Ye Ranran tamamen çıplaktı, vücudu köpükle kaplıydı ve Jun Mochan’ın eli yavaşça köprücük kemiğinden aşağı kayıyordu.

“Sapık.” Jun Mochan elini bıraktığında Ye Ranran alçak sesle homurdandı.

Jun Mochan’ın eli çoktan ortasına ulaşmıştı, Ye Ranran’ın yüzü kan kırmızısıydı, “Nereye dokunuyorsun?”

“Oraya dokunamıyorum…”

“Banyo yapmayı bitirmedim.”

“Birlikte yıkanalım.”

Çok geçmeden tamamen normal bir banyo farklı bir tona büründü.

Birkaç tur tutkulu savaşın ardından, Ye Ranran yorgunluktan yere yığılmadan hemen önce, belli belirsiz bir cümle duydu: “Bana vücudunla borcunu daha erken ödesen daha iyi olmaz mıydı, bu kadar yaygara neden?”

Ye Ranran: “…”

Ertesi sabah uyandığında Jun Mochan artık onun yanında değildi.

Ye Ranran aşağı inmeye hazır olduğunda telefonu çaldı.

“Merhaba?”

“Ranran.” Ye Tianjing’in sesi telefondan geldi.

Ye Ranran’ın ses tonu yumuşaktı, Ye Tianjio’yla konuştuğu zamanki kadar soğuk değildi, “Kardeşim, bir sorun mu var?”

Aynı babadan ama farklı anneden olan bu üvey kardeşle karşı karşıya kalan Ye Ranran, soğuk bir tavır takınamadı.

Ye Tianjio ona pek çok nefret dolu şey yapmış olmasına rağmen ona soğuk davranamadı.

Çünkü Ye Tianjing ona çok yardımcı oldu ve ona her zaman büyük özen gösterdi.

ÖncekiSonrakiBu bölüm size nasıl hissettirdi?Tek dokunuşla trend olan bölümleri ortaya çıkarmamıza ve gerçekten keyif alacağınız başlıkları önermemize yardımcı oluyor; oy şekillerinizi de beğenebilirsiniz.

Bölümler yükleniyor…